بعضی وقتها از خود می پرسم تو کی هستی؟!خود را با دیگر موجودات زنده که به ذهنم میآید مقایسه میکنم بعد به خود میگویم:تو آفریده خدا هستی،خدای یکتا،خدایی که خالق جهان هستی است.خدایی که به تو عقل داد تا بر دیگر موجودات زنده برتر باشی.خدایی که به تو آزادی داد تا راحت زندگی کنی،راحت نفس بکشی بخوری و بیاشامی و خدا را شکر کنی.اما وقتی به اطراف خود نگاهی میکنم به خود میگویم:"فعلا کف کن بیچاره" مگر تو خیالاتی شده ای؟کی به تو گفته است که اکسیژن را همین طوری با سوراخ دماغت غورت بدهی؟کی به تو گفته است که چشمانت را همین طوری آزاد باز و بسته کنی؟چه کسی به تو گفته است که بروی دنبال خدای آسمانی؟در صورتی که ما هزاران خدای زمینی داریم!بیا بیا اینجا!نگاهم به آدم چکمه پوشی می افتد که شمشیر را از غلاف بیرون آورده و گذاشته روی شاهرگ گردنم در حالی که چکمه اش گذاشته روی پایم سمت دیگر صورتم را به رگبار سیلی گرفته است من درد سیلی ها را حس میکنم اما نمی توانم صورتم را بر گردانم زیرا شمشیری که گذاشته روی شاهرگ گردنم را قطع میکند.دادی بلند سر داد و گفت: بگو ببینم بچه کدام گورخری هستی؟ در حالی که از درد مینالیدم و لب و لوچه ام میلرزید گفتم:بچه آدم مادرم حوا،خانه ام مستاجر زمین،شغلم بندگی خدا.. اما او همچنان خشمگین است و دو باره داد زد:غذا چه خوردی؟ با همان پریشان حالی گفتم: غذایی نبود که بخورم،لباسی نبود که بپوشم، کفش هایم توی طاقچه جا مانده است،موش ها تمام برگ درخت زردآلو را خورده اند،گربه ده ما آبستن نمی شود،طوفان سیاه می وزد ابرها نمی توانند ببارند..او که خشم تمام وجودش را فرا گرفته بود فریاد زد: برو برگ زردآلو بیاور می خواهم لباسم رابا آن تزئین کنم باید لباسم آراسته و به کام دلبر باشد. من که برگ زردآلو را بین زندگی و مرگ میدیدم با التماس و تمنا از او خواستم که مرا عف کند زیرا موش ها تمام برگ زرد آلوها را خورده بودند اما او با فریادی قهرآمیز گفت:عف و بخششی در کار نیست باید آنچه گفتم اطاعت کنی وگر نه گردنت را می زنم در ضمن باید گربهء ده تان هم بیاوری اینجا میخواهم آن را به سلاخ بکشم و پوستش را پر از چشم و گوش موش کنم تا عبرتی شود برای گرسنگی...!